Niepokalane poczęcie

Spróbujmy trochę zmienić nasz sposób myślenia o głównej bohaterce Adwentu, jaką jest Maryja Dziewica. Warto zacząć od dogmatu o Niekopalnym Poczęciu.

Fajnie mieć żonę, dzieci i tak dalej, ale to się wiąże z tym, że nigdy nie powiem „i ja odpuszczam tobie grzechy”. Józef godząc się na to, że bierze do siebie Maryję, musi zaakceptować i to, że nigdy nie będzie miał własnych dzieci i nigdy nie zbliży się do Maryi, tak jak mąż zbliża się do żony. Fajnie jest odprawiać mszę, spowiadać ludzi, mówić kazania, ale wiąże się to z tym, że nigdy nie będę miał syna. To wszystko uczy nas też, żeby cieszyć się z tego, co druga osoba wnosi do mojego życia. A z drugiej strony to jest ten punkt, do którego zmierza historia świata. To jest wielkie zadanie: praca rachunku sumienia, żeby człowiek się dokopał do tego, jaki jest naprawdę. Ale Matka Boża nie jest nam pokazana jako ikona do podziwiania, że Jej się udało, a my musimy się męczyć sami z sobą. To jest z jednej strony punkt wyjścia. Po ślubie z Maryją dowiedział, że jego żona jest w ciąży, ale on zgoła nie wiedział z kim. Za każdym razem, kiedy ogarnia nas zwątpienie, to właśnie znak Niepokalanego Poczęcia jest nam dany po to, ażeby człowiek sobie przypomniał, że zanim stał się grzech, człowiek istniał w pragnieniu Boga, w Jego zamiarze. I to, że Matka Boża otrzymała przywilej, czy właśnie munus Niepokalanego Poczęcia, znaczyło, że właśnie to Jej było potrzebne. To jest coś dobrego, ale też coś, co otrzymuję w konkretnym.