Zakażenie

Omówienie najnowszych wytycznych i badań dotyczących raka jelita grubego, nieswoistych chorób zapalnych jelit, zespołu jelita drażliwego, zapalenia uchyłków ...

W leczeniu specjalistycznym u chorych z IBS z biegunką zastosowanie mają ponadto antagoniści receptorów serotoninowych 5-HT3 (alosetron, ramosetron, ondansetron), a w IBS z dominującym zaparciem eksperci BSG zalecają stosowanie: agonistów receptorów cyklazy guanylowej C (linaklotydu, plekanatydu), aktywatora jelitowych kanałów chlorkowych (lubiprostonu), inhibitora wymiany sodowo-wodorowej (tenapanoru) i agonisty receptora 5HT4 (tegaserodu). Współistniejące zakażenie wirusem cytomegalii (CMV) pogarsza przebieg aktywnej fazy NChZJ, dlatego w razie oporności na leczenie (zwłaszcza immunosupresyjne) powinno się zlecić badanie w kierunku zakażenia wirusem cytomegalii (metodą immunohistochemiczną lub metodą reakcji łańcuchowej polimerazy [PCR] tkanki z jelita). Nie zaleca się natomiast profilaktycznego leczenia przeciwwirusowego u chorych na NChZJ z przebytym HBV (dodatni wynik oznaczenia przeciwciał anty-HBc, ujemny wynik oznaczenia HBsAg). U osób leczonych lekami biologicznymi lub inhibitorami JAK zwiększa się ryzyko reaktywacji utajonego zakażenia gruźlicą (LTBI), a choroba może mieć cięższy przebieg niż w populacji ogólnej. W postaci IBS z dominującą biegunką skuteczne bywa zastosowanie antybiotyku niewchłanialnego z przewodu pokarmowego (rifaksyminy) oraz leku oddziałującego na receptory opioidowe (eluksadoliny; z uwagi na liczne przeciwwskazania do jej stosowania lek ten powinni przepisywać specjaliści). Częstość remisji klinicznej była znamiennie większa w grupie otrzymującej ozanimod w porównaniu z grupą placebo – zarówno w terapii indukcyjnej (18,4% vs 6%, różnica między grupami 12,4%; 95% CI: 7,5–17,2), jak i podtrzymującej (37% vs 18,5%, różnica między grupami 18,6%; 95% CI: 10,8–26,4). U osób z rozpoznaną NChZJ, szczególnie przed włączeniem leków immunosupresyjnych, należy wykonać badania serologiczne w kierunku zakażeń HAV, HBV, HCV, HIV, EBV, VZV oraz wirusem odry (w przypadku tych 2 ostatnich – gdy nie ma danych na przebyte zachorowanie lub szczepienie). W porównaniu z osobami z prawidłową masą ciała (BMI <25 kg/m2) osoby, które chorowały na otyłość (BMI ≥30 kg/m2) w wieku lat 20 i 30 oraz na około 10 lat przed rozpoznaniem nowotworu lub zbieraniem wywiadu obciążone były odpowiednio 2,56 razy (95% CI: 1,20–5,44), 2,06 razy (95% CI: 1,25–3,40) i 1,88 razy (95% CI: 1,30–2,73) większym ryzykiem rozwoju RJG. U osób, które nie mogą lub nie chcą poddać się kolonoskopii ani FIT, sugeruje się wykonanie jednego z następujących badań: 1) sigmoidoskopii (co 5–10 lat), 2) wielokierunkowego badania DNA izolowanego z kału (co 3 lata), 3) kolonografii techniką tomografii komputerowej (co 5 lat) lub 4) endoskopii kapsułkowej (co 5 lat). stosowanego w terapii indukcyjnej i podtrzymującej u chorych z umiarkowaną i ciężką postacią (6–12 pkt w skali Mayo) wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG).5 W trakcie 10-tygodniowej terapii indukcyjnej pacjenci w grupie 1 otrzymywali chlorowodorek ozanimodu p.o. U bezobjawowych osób z dodatnim wynikiem testu DNA i ujemnym wynikiem kolonoskopii wysokiej jakości zaleca się wykonanie endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego (GOPP), tomografii komputerowej (TK) jamy brzusznej lub przyspieszenie (w stosunku do zalecanych przedziałów czasowych) kolonoskopii. U osób z przeciętnym ryzykiem nowotworu badanie przesiewowe zaleca się w wieku 50–75 lat, a sugeruje się je wykonać w wieku 45–49 lat w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia zaawansowanych gruczolaków i RJG oraz zmniejszenia śmiertelności z powodu raka.