Whitney Houston

Biorąc pod uwagę na kasowy sukces filmu, trudno uwierzyć, że napisany przez Lawrence'a Kasdana („Gwiezdne wojny: Część VI – Powrót Jedi”, „Poszukiwacze ...

I czy w ogóle warto – z powodów innych niż komercyjne – tworzyć nową wersję tej historii? Po latach film może zawodzić na wielu polach, ale na pewno nie w tych momentach, w których Whitney po prostu śpiewa. I że ochroniarz okaże się równie oddany w miłości, co w wykonywanej pracy. To ciekawa wiadomość – pomysł odświeżenia tej opowieści w zmediatyzowanym świecie, po #Metoo, wydaje się intrygujący. Kiedy w jednej ze scen Whitney, grająca Rachel, śpiewa w nominowanej do Oscara piosence „I Have Nothing”, że „nie ma nic, nic, nic”, nie wie jeszcze, że zwiastuje własny koniec. Choć trzyma się rygorystycznych zasad, obejmujących między innymi zakaz zakochiwania się w klientkach, jako widzowie – być może częściej widzki – wierzymy, że to ascetyczne zdyscyplinowanie jest przykrywką dla wrażliwego i czułego serca. Twórcy scenariusza z pełną powagą brną w absurdalne zwroty akcji i klisze. Historia uderza sztampową dramaturgią i alarmującym efekciarstwem, a chemia między dwojgiem głównych bohaterów wydaje się nieprzekonująca i wymuszona (bo, w zasadzie, co ona w nim widzi?). Intuicja go nie zawiodła, a film stał się drugą co do wielkości premierą 1992 roku, z budżetem 25 milionów dolarów zarabiając ponad 400 miliardów dolarów na całym świecie. Ale pewne jest, że za sprawą duetu Houston i Costnera oraz nominowanej do Oscara ścieżki dźwiękowej zapisał się w historii kina jako jeden z największych romansów. I to podobno on uparł się, aby w roli Rachel Marron obsadzić urodziny „Bodyguard” doskonale wpisuje się w ten model: są tu romans przez wielkie „R”, niesamowite lokacje, na czele z imponującą rezydencją Rachel w Beverly Hills, oraz fantazja o wielkiej karierze, mimowolnie przypominająca nam o wówczas wciąż żywym micie amerykańskiego snu.