Jan paweł ii

Antyfenomenem tego pontyfikatu pozostaje fakt, że my, nieumarli, praktycznie nie istnieliśmy dla papieża poza ogólnymi deklaracjami o współczuciu.

Uprzedzając zarzuty: pisząc te słowa, nie usprawiedliwiam Jana Pawła II. Odnoszę wrażenie, że również tu tkwi przyczyna tego, że nam nie wierzył. Widział wokół siebie pędzący i zmieniający się w szaleńczym tempie świat, ale nie uznał tego za wezwanie do zmiany w sposobie administrowania Kościołem. „Libella/Delegat” Jankowski czy „Franek” Cybula. Że po prostu nie mieściło mu się w głowie, iż duchowni – ci wybrani, powołani i wyświęceni – mogą naprawdę robić takie rzeczy. Skoro coś działało tyle wieków, to jest dobre i tego trzeba się trzymać. Dlaczego nie potrafił – jako papież, szef wielkiej instytucji – zająć się skutecznie problemami, które dostrzegał w wymiarze międzyludzkim i duchowym? Też nic o tym nie wiadomo. Nic o tym nie wiadomo. Dziś podkreśla, że dzięki temu wierzy w świętość Jana Pawła II. Wystarczył pełen kłamstw list McCarricka i było po sprawie – uwierzył jemu, a nie jego ofiarom. Po raz drugi – w chwili nałożenia rąk podczas udzielania sakramentu kapłaństwa (czynność tę ponawiano przy święceniach diakonatu i prezbiteratu oraz sakrze biskupiej).