Biały szum

W przeddzień sylwestrowej nocy nie pojawia się zbyt wiele nowości do obejrzenia. Na ekrany kin zawita jednak wyczekiwany film Stevena Spielberga, ...

Przygotujcie się na serię absurdalnych niespodzianek. "Biały szum" to może być wasz nowy ulubiony film Netfliksa. Albo i nie. To jedna z tych produkcji, ...

"Biały szum" z pewnością powalczy o Oscary już za kilkanaście tygodni. A gdy ma obok siebie ekipę złożoną z Adama Drivera, Grety Gerwig i operatora Lola Crawleya za kamerą, to jest nie do zatrzymania. Jest w tym filmie wiele takich scen, które są dowodem na to, że Noah Baumbach to jeden z najbardziej nieprzewidywalnych reżyserów. Scena, w której razem z Donem Cheadle daje łączony wykład o Hitlerze i Elvisie, i ich relacji z matkami, to największe złoto tej produkcji. A Baumbach za jeden z najlepszych scenariuszy ostatniego roku - szczególnie za scenę, w której Jack i Babette trafiają do przydrożnego oddziału ratunkowego, prowadzonego przez zakonnice apostatki. Reżyser bawi się gatunkami i jeśli zapomnicie o logice, to będziecie się bawić równie dobrze, jak on. Oniemiali Jack i Babette wysłuchują tyrady jednej z sióstr (Barbara Sukowa), która widziała już tyle okropności, że straciła wiarę w Boga i anioły. I to ma sens. "Biały szum" to jednak przede wszystkim popis Adama Drivera. Choć ich życie rodzinne to jeden wielki chaos, Jack i Babette wciąż pałają do siebie gorącym uczuciem. Reżyser po premierze filmu na festiwalu w Wenecji mówił, że opowieść o Gladney'ach idealnie pasowałaby do wielu momentów z naszej historii, wskazując szczególnie okres po 11 września, aż do wyboru Donalda Trumpa na prezydenta. W domu czeka na niego żona Babette (Greta Gerwig) i gromada dzieci.

Seans "Białego Szumu" Noaha Baumbacha zdecydowanie nie należy do najłatwiejszych. Większość widzów nie polubi się z nowym filmem reżysera, ponieważ nie jest ...

Nie da się ukryć, że to jeden z tych filmów, który zostaje z widzem na długo i który zmusza do zadania niewygodnych pytań i wiem, że dla niektórych będzie to ogromna zaleta. Ja po dwóch seansach czuję, że jest jeszcze wiele materiału do analizy i sporo szczegółów, których nie dostrzegłam, lecz po tym czasie spędzonym z "Białym szumem" czuję się wyeksploatowana. Baumbach znany jest z intensywnych historii, błyskotliwych i fascynujących dialogów, jednak widzowie, którzy sięgną po "Biały szum" z nadzieją na coś w stylu "Historii małżeńskiej", rozczarują się. Jest nadal intensywnie, zagłębiamy się w problemy małżeńskie. Teoretycznie niczego się nie obawia, uważa, że wszystko jest w porządku. Noah Baumbach mógł zrobić wszystko w tym filmie - i zrobił. Zaniepokojone mówią o tym Jackowi, lecz dopiero po dłuższej dyskusji, są w stanie otworzyć mu oczy i przekonać, ze coś jest nie tak. Niektórzy widzowie poczują się zrozumieni i znajdą cechy wspólne z głównymi bohaterami, ale myślę, że większość nie utożsami się z historią, która może wręcz drażnić, zmęczyć i zniechęcić do kolejnych dzieł Baumbacha. To nowe i niespodziewane spojrzenie na relację i małżonków u Baumbacha, lecz gdy się przyjrzymy, problemy, mimo, że przesiąknięte abstrakcją, są bliższe rzeczywistości niż nam się wydaje. O ile "Biały szum" nie spodobał mi się jako film, tak o postaci Jacka Gladneya trudno zapomnieć po seansie. Ponadto, przez długi czas nie dociera do niego, że ma miejsce katastrofa ekologiczna i w jej następstwie - może umrzeć. W pewnych momentach robi to z taką pasją, że trudno nie dostrzec jego ogromnej fascynacji tym tematem.