Adele

Ale Raye ma swoje powody do krzyku: pracowała dla dużej wytwórni (Polydor, przybudówka Universalu), pisząc dla innych wykonawców, przy czym kontrakt utrudniał ...

Po duecie Grahama Coxona (wiadomo) i znanej z The Pipettes i niezłych nagrań z Markiem Ronsonem (już po jego współpracy z Amy) Rose Elinor Dougall niby nie oczekiwałem wiele, ale teraz wyliczam, że prawie każdy z kolejno publikowanych singli trafiał na taśmy tygodnia i w sumie sprawiły, że słucham tego od piątku regularnie. Pozytywnym zaskoczeniem jest dla mnie z kolei album The Waeve (też często podwyższane do The WAEVE), słusznie już tu chwalony w komentarzu przez Audiomaniaka. Dla mnie jest to album na przełamanie w trwającej już blisko dekadę karierze wokalistki i gotarzystki, choć przyznaję, że zachęcił mnie do przesłuchania tych pierwszych nagrań – jeszcze bardziej rootsowych, bluesowych, śpiewanych przy akompaniamencie partii w stylu fingerpicking. No i klei się w całości – a szczególnie w drugiej części albumu, gdy posłuchamy ewidentnie zadłużonych u AC utworów Ululation czy Sink or Swim – nieco gorzej niż się zapowiadało. Single do dziś świetnie się bronią odbierane osobno, w całości jednak płyta daje nieco inny od oczekiwanego obraz – znacznie mocniej odnoszący się do muzyki Animal Collective. Ale Raye ma swoje powody do krzyku: pracowała dla dużej wytwórni (Polydor, przybudówka Universalu), pisząc dla innych wykonawców, przy czym kontrakt utrudniał jej autorski debiut, więc musiała się z tego kontraktu wyswobodzić, żeby iść na swoje.