Dziedzictwo Hogwartu

Recenzja filmu Dziedzictwo Hogwartu (2023) - Wyższa szkoła robienia hałasu. Dzielna dziewojo i niezłomny chłopcze, jeśli przed laty na parapecie swojego ...

, które zastawia chociażby Ubisoft, paćkając mapę zniechęcającymi znacznikami. I nie, nie możemy być źli per se, co najwyżej niegrzeczni. Dlatego tym bardziej szanuję brak wymuszania na graczu tego, na co ten zwyczajnie nie ma ochoty (mój Pokój Życzeń, czyli komnata do osobistej dyspozycji, którą można dowolnie dekorować, przypominała melinę). Czyli możemy sobie pruć z czarnej magii po całym Hogwarcie, a nikomu nawet nie zadrży powieka. i pozwala wybrać to, co robić chcemy, bez ryzyka, że nie napakujemy odpowiednio postaci. Bynajmniej, bo aktywności jest tutaj całe mnóstwo — można warzyć eliksiry, biegać na posyłki, latać na miotle i rozbijać balony, zbierać posążki, rozwiązywać zagadki Merlina i dbać o dobrostan oswojonych fantastycznych zwierząt — lecz, raz jeszcze, gra nie wymusza bezsensownego grindu Jako że nie miałem zbytniej ochoty biegać po mapie za jakimś zielem, którego wcześniej nawet nie widziałem na oczy, niejednokrotnie było to dla mnie wybawieniem. Ale system operowania czarami jest intuicyjny i wygodny, pozwala na prędkie zmiany taktyki i dorzucanie kolejnych ogniw do magicznego łańcucha. I grubo się myli ten, kto spodziewa się spacerku, bo " Choć i od tej reguły bywały chwalebne wyjątki. " czekano niecierpliwie, bo choć gra jeszcze nie wyszła, to już okupuje pierwsze miejsca list sprzedaży i pewnie będzie tylko lepiej. Teraz wystarczy jedynie odpalić konsolę i choćbyście całe życie ledwie torowali sobie drogę z klasy do klasy, a na studiach odpisywali od koleżanek, to spokojna głowa — oni nic nie sprawdzają.