Ralph Kaminski

Dzięki temu krynicka scena została wykorzystana jako przestrzeń przecięcia różnych kanałów smakowania kultury: koncertu, teatru, baletu, pantomimy, musicalu, ...

I choć w mniemaniu co poniektórych wszystko już o Kulcie napisano i powiedziano, opowieść nadal trwa – powstają kolejne jej rozdziały – jak nie od strony formy, to treści. Było i złożyły się na nie trzy bonusy: „Autobusy”, „Pięć minut łez” i „2009”. W relacjonowanym przypadku byli to: Piotr Morawiec i Wojciech Jabłoński (gitara elektryczna), Ireneusz Wereński (gitara basowa), Jarosław Ważny (puzon), Janusz Zdunek (trąbka), Mariusz Godzina (saksofony), Konrad Wantrych (klawisze) no i oczywiście sam Kazik. I nie tyle działają, lecz w działaniu stawiają na nieustanny rozwój, m.in. Piotr Fronczewski), „Małe serce”, „Krystyna”, „Duchy”, „Latka”, „Planeta i ja”, „Ale mi smutno”, „Ocean”, „Pies” i tytułowy „Bal u Rafała”. Bisy były, a jako pierwszy bonusowy utwór zapodano „Wyłącz komputer”, następnie „Patrz”, „Niejeden”, „Piosenka młodych wioślarzy” oraz wzmiankowani „Sowieci”. I to mimo wszystko udaje się jakoś – w pełni. No może nie szarego końca, czyli bisowych „Sowietów” i wieńczącego całość zawołania ze strony Kazika, by „jebać Putina, skurwysyna”, ale tego jak wspaniałą formą dysponują wszyscy bez wyjątku, pomimo czterdziestu jeden lat działalności wydawniczo-koncertowej na karku. Czy się to komuś podoba, czy nie. Po wyjściu natomiast – już mniej, choć najciekawsze i w pewnym sensie zastanawiające dla mnie było to jak dobrze i rodzinnie można bawić się podczas występu wypełnionego po brzegi bądź co bądź bardzo osobistą zawartością, introspektywną i z gatunku tej niewesołej. Robienia smutnej miny do dobrej gry i gry do wielu bramek. Ale nie ma co się smucić, chociaż człowiek, którym postanowiłem otworzyć relację z trzeciego weekendu 9.